Lees hier de uitgave 2018 januari van het sint-pauluskrantje.

Volgende zondag, feest van de openbaring,
of waar het uiteindelijk om te doen is.

Aan de wijzen werd het gegund.
Het kleine, kwetsbare, onverwachte kind maakt het beste in hen wakker wat een mens ooit kan overkomen:
het verlangen om goed te zijn,
om de grenzeloze kracht van Gods liefde
aan anderen te besteden.

Voor die waarheid die daar aan hen wordt geopenbaard
-dat de zoektocht naar geluk
onvermijdelijk langs mensen loopt,
klein, kwetsbaar en onverwacht-
voor die waarheid gaan ze door de knieën
en ze voelen zich zó de koning te rijk
dat ze hun kostbaarste bezittingen
als gave kunnen wegschenken.

Dat is dan de uitdaging dit jaar voor onze gemeenschap.
Het verhaal leert ons dat we van ver moeten komen,
vaak verdwalen,
soms de lichtende ster uit het oog verliezen,
soms zwaar bedrogen worden in steden als Jeruzalem,
in tempels van ondoordringbaar eigen geloof,
in pretentie rond eigen gelijk.
Wat aanbidden we? Waarvoor willen we knielen?
Die ziel ontdekken, God aanwezig in dat heel kwetsbare,
dat is een feest van openbaring.

Een hartelijk en zalig Nieuwjaar u toegewenst
namens de redactie,

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2017 december van het sint-pauluskrantje.

We zullen ons in deze decembermaand weer een weg moeten kappen doorheen een woud van dennentakken, nostalgie en erup­ties van naastenliefde. De winkels liggen vol prullaria om onze hunker naar warme menselijkheid wat op te vullen met softie dingen.

Weest waakzaam. Maar we weten het, goed bedoelde pogin­gen lopen vast in engelenhaar en kunstsneeuw.
Schijnbaar geraken we nooit bij de plek van échte menswording, namelijk de stal:
daar waar mensen onbeschut zijn, onzekerheid leeft, angst verlamt, zelfrespect verdwijnt.

De technologie heeft ons geholpen om te overleven in een wereld van schaarste.
Maar nu staan we voor het probleem om te overleven in een wereld van overvloed.
Meer en meer mensen die het "gemaakt hebben" leven met een emotionele puinhoop
terwijl er anderzijds een diepe scheur ontstaan is in ons maatschappelijk vangnet.
1.700.000 Belgen leven onder de armoedegrens. 1 op 7.
Die dingen moeten we durven zien.
Leonard Cohen zong: ‘There is a crack in everything’. Er loopt een barst door alles heen.
Precies door die barst komt het licht naar binnen. ‘That’s how the light gets in

Advent is durven die barst te doorzien en Gods licht er doorheen te laten stromen.

Warme Adventstijd toegewenst namens de redactie,

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

 

Lees hier de uitgave 2017 november van het sint-pauluskrantje.

Straten hebben hun verhalen.
Even voorbij het monument van Paul van Ostaijen;
een zitbank voor een bruine, Wifi-café.
Ik hoor mijn naam roepen, een stevige knuffel vertelt van gedeeld leed. De mama van de kleine Luna, elf jaar geleden neergeschoten. Naast Laurence stond een vriendin.
Ik bestel twee lungo’s voor hen beiden. Voor mij een koffie.
Hij ziet er vervaarlijk zwart uit.
Ik durf geen melk vragen want hun gesprek gaat mijmerend verder.
Doen wat moeders doen: betrokken praten over hun kinderen.
Onder meer over het gepest worden op school.
De andere mama vertelt over haar elfjarig dochtertje met een verouderingsziekte, progreria. Het zicht van de elf jarige Bertha is al heel erg achteruitgegaan en sinds kort lijdt ze aan diabetisch.
Over haar levenskansen liggen de meningen ver uiteen.
Maar haar klasgenoten zijn bikkelhard. Kunnen niet aanvoelen wat dit kind overkomt. Moeten daar toch ook geen weet van hebben.

Laurence was Hans Van Themsche gaan opzoeken in de gevangenis.
Wilde weten, wilde een mens ontmoeten zoals ze zijn moeder had ontmoet als moeder.
Zijn gejammer over spijt irriteerde haar.
Ze vroeg hem hoe hij zichzelf voorbereidde op de toekomst wanneer hij over enkele jaren vrij zou komen. Wie was hij dan?

Moeders met zware littekens. Wij samen in late herfstzon op de bank.
Verhalen werden gedeeld. Wolken schoven voorbij.
Voelbare mooie momenten.
Soms een mensenleven dat onder je voeten pijnlijk wegschuift.

Ineens keek de mama van Bertha mij aan.
‘Weet je wat in ons gegroeid is doorheen alles wat we meemaken?’ ‘Mededogen’. Vreemd hé, en toch “mededogen!”

Tram zeven denderde voorbij terwijl dat kostbare woord uit de grote transformatie, eeuwen voor Christus, hier rond de cafétafel een weerklank kreeg. Boedha, Zarathustra, Socrates, Jesaja:
‘Liederen van de Knecht’. Later kernverhaal van het evangelie.

Twee mensen door het leven zwaar aangepakt, permanente zorg, vragen waarop geen zinnig antwoord komt.
Geen haat, geen zelfbeklag.
“Mededogen”
Zelden heb ik mij zo klein gevoeld.

Namens de redactie,

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

Lees hier de uitgave 2017 september van het sint-pauluskrantje.

Begin van de week werden heel wat kunstwerken in  St-Paulus met voorzichtige vingers aangeraakt, betast, besproken door een twaalftal blinden en slechtzienden.

Een tof onthaalproject van de St.-Paulusvrienden. Je kon de vreugde aanvoelen in mensen.

Augustus was een intense maand. 14.000 bezoekers werden verwelkomd in Calvarietuin en kerk en begeleid indien ze het verlangden.

De Antwerpse Moederdag, Onze- Lieve- Vrouw- ten- Hemelopneming, werd een indrukwekkend mooi, liturgisch en muzikaal gebeuren, dicht bij Bijbelse bron.

Tijdens vijf avonden of nachten werden enkele duizenden liefhebbers van polyfonische muziek ondergedompeld in” Adoratio” van Laus Polyphoniae.

Gewelven, klankkleur, avondlicht, bewogen professionaliteit van uitvoerders.

Mystieke teksten, het Hooglied, het Oude Stabat Mater, liederen van Luther.

“Adoratio”.

De aangehouden stilte, het meditatief beluisteren, raakten bij velen, gelovig of met andere levensovertuiging, iets diep religieus. Er steekt zoveel mysterie in de huidplooien van het leven. Het zoeken naar zingeving wordt vloeibaarder maar is aanwezig.

Een kerk moet meer zijn dan een zinvolle liturgische plek.

We mochten ruimten ontsluiten die opengingen in het diepste van de ziel.

Een oase, tijdens warme augustusdagen, waar plaats was voor menselijk verlangen dat midden het gewoel van het leven verder reikt, verbindt en mij als mens uniek maakt. 

Ach ja, slechts een korte stonde, even in zichzelf erkennen wat aan elke greep ontsnapt en toch behoort tot het eigen, diepste wezen van jezelf.

Voor sommigen een ervaring die voorafgaat aan denken en dwaasheid. 

Een moment waarin je beseft dat in jou steeds dit uitnodigend licht aanwezig is en je uitdaagt.  

Namens de redactie u allen een zomerse tijd toegewenst,

Erwin Vandecauter en Paul Scheelen