sint-pauluskrantje

  • Lees hier de uitgave 2018 juli-augustus van het sint-pauluskrantje.

     Na een afwezigheid van meer dan 170 jaar keren de dominicanen op vraag van de Antwerpse bisschop Johan Bonny terug naar de Sint-Pauluskerk, eeuwenlang het centrum van een groots dominicanenklooster.

    In 1796, na de Franse Revolutie, werd dit klooster opgeheven en de kerk gesloten. In 1802 door de stad overgenomen als parochiekerk ter vervanging van de gesloopte St.-Walburgiskerk. Tot op vandaag is deze plek een belangrijk centrum van liturgie en spiritualiteit, cultuur en muziek.

    Maandag 25 juni werden de toekomstplannen door onze Bisschop en Pater Philippe Cochinaux o.p., provinciaal van de dominicanen, voorgesteld in de Sint-Pauluskerk aan een vertegenwoordiging van de stad, het bisdom en parochieverantwoordelijken. Met de Dominicanen wil de bisschop aansluiting vinden bij het grootse verleden van de Sint-Pauluskerk en de volgehouden inspanning van de St.-Paulusgemeenschap om uit te groeien tot een belangrijke religieuze city-functie. Tevens hoopt hij een brug te kunnen slaan naar de smeltkroes die Antwerpen is, met gelovigen uit heel de wereld die hier hun nationale kerkelijke tradities voortzetten en daarin soms meer vitaliteit vertonen dan de Vlaamse Kerk.

    De start zal vermoedelijk gebeuren in 2020 met vier of vijf nieuwe, jonge paters, die voor het merendeel uit verre landen zullen komen. “Zij zullen zich moeten aanpassen aan onze taal en onze traditie, maar ze moeten vooral ook zichzelf blijven, want anders kunnen wij niks van hen leren”, benadrukte onze bisschop, in tegenstelling met wie alleen de klemtoon op ‘aanpassen’ legt.

    In zijn dankwoord aan de bisschop en de provinciaal voor dit bezielende waagstuk sprak pastoor Paul zijn fierheid uit over de vele tientallen medewerkers die deze gemeenschap uit het slop hebben gehaald na een brand die het bindweefsel van parochie en wijk vernietigd had met verloedering en stadsvlucht als gevolg. Enorme inspanningen werden geleverd om het patrimonium in al zijn aspecten te verbeteren en te beheren. Warm en zinnig onthaal, sterke inspanningen rond liturgie, open geest naar andersgelovigen, nabijheid in mooie of moeilijke levensomstandigheden, zorg voor mensen aan de rand… Het zette Sint-Paulus op de kaart naast haar rijke muzikale traditie. De nabijheid van deze kloostergemeenschap zal de city-functie van Sint-Paulus verdiepen, bekrachtigen en nieuwe toekomst geven. 

    Met dit belangrijke nieuws mogen we jullie een heerlijke vakantie toewensen in naam van de redactie,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2018 juni van het sint-pauluskrantje.

    We zullen het geweten hebben want vanaf 25 mei trad de vernieuwde Europese privacywetgeving in werking. Het had iets van de overvloed van het Barokjaar. De mails tuimelden over elkaar in jullie box.

    En waarschijnlijk hebben jullie vaak gedacht: ach, ze sturen nog wel eens een bericht met de vraag om aan te melden. We slapen er nog een nachtje over. We zien nog wel! 

    Op de een of andere manier hebben wij ooit vernomen of een berichtje ontvangen dat jullie op de hoogte wensten te blijven van de vieringen en activiteiten van de St.-Paulusgemeenschap.

    Dat was inderdaad een wijs besluit.

    Maandelijks stuurden we jullie het Sint-Pauluskrantje of brachten jullie op de hoogte van culturele evenementen die we in onze Paulusgemeenschap organiseren. We blijven ons daarvoor inspannen als vrijwilligers maar passen de nieuwe Europese privacyregelgeving (GDPR) ook toe. En dat is maar goed, ook.

    In de praktijk verandert er voor jullie en ons echter niets, omdat we jullie persoonsgegevens uitsluitend gebruiken om mailberichten te sturen. Die gegevens delen wij nooit met anderen, zelfs niet binnen de St-Paulusgemeenschap.

    Onder al onze berichten vinden jullie altijd de mogelijkheid om desgewenst uit te schrijven op onze communicatie, waarna we de gegevens zullen verwijderen.
    Conform de nieuwe wetgeving hebben we ervoor gezorgd dat onze lijst met jullie contactgegevens voldoende beveiligd is. Ons volledige privacy beleid kan u terugvinden op http://sint-paulusparochie.be in het onderdeel "privacy" onder het hoofdmenu.

    Dus open nu maar met een gerust hart ons krantje. Spring van de ene verbazing naar een andere bij het lezen van alles wat er roert en zeilt.
    Geniet te volle van de zomer en vergeet niet dat in Sint-Paulus de Barok en vooral ons vierend geloof begeestert.

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2018 maart van het sint-pauluskrantje.

    Nog vier weken zijn we onderweg,
    een persoonlijke, wat gedurfde tocht van vasten.
    Wat voedt me als christen?
    Wat geeft mij spirit?
    Met wie voel ik mij verbonden?

    We hadden een boeiend gesprek met OASeS, een onderzoekscentrum binnen het Departement Sociologie aan de Universiteit Antwerpen, omtrent onderzoek gericht op armoede en sociale uitsluiting. Opmerkelijk was de vaststelling dat het sociologisch onderzoek (vooral gebaseerd op structurele solidariteit) door haar seculiere instelling, geen feeling heeft met de diepere, vaak religieuze motivatie van de vele vrijwilligers die werken vanuit een persoonlijke solidariteit.
    Religieuze inspiratie wordt vaak niet erkend of gecapteerd door het beleid en in de meeste reglementen wordt standaard bepaald dat deze persoonlijke vorm van solidariteit niet gesubsidieerd kan worden.
    Daarnaast is de inbreng van religieus gemotiveerde organisaties en vrijwilligers van onschatbaar belang en niet meer weg te denken in de strijd tegen armoede en uitsluiting.
    Het onderzoekscentrum wil door gesprekken en contacten de kortsluitingen tussen beide vormen van solidariteit in kaart brengen en als aanvullend beschouwen.


    Terwijl velen ogenschijnlijk voorbij de oude kerkdeuren stappen, zoeken anderen vanuit religieuze waarden een antwoord op diepe, maatschappelijke vragen.
    Er is een heropflakkering van het religieuze verlangen. Een aanzuigend gat dat vaak bricolerend gevuld wordt. Naast vele kraampjes staat daar ook ‘de kerk’.
    Velen die er afscheid van genomen hebben, blijven toch met een onwennig gevoel achter.
    Wat oorspronkelijk zo bevrijdend was heeft niet gewerkt.
    Je kan niet zonder geloven, een diep basisvertrouwen. Het leven moet toch ontspringen uit een Bron. Intuïtief voelen velen aan dat de werkelijkheid voortkomt uit een liefde die groter is dan de mens. Die liefde daagt uit.
    Er is duidelijk taboe om dit luidop te zeggen, het medialandschap laat dat niet toe, maar dat diepe appél lokt velen. Religieuze waarden van mededogen en nabij-zijn worden als kostbaar ervaren. Velen volgen met aandacht voor ‘presentie’ maar ook voor structurele benaderingen hun hart terwijl sociologen en beleidsmensen verbaasd toekijken of hen willen stimuleren.

    Een hartelijke groet vanwege de redactieploeg,
    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2018 mei van het sint-pauluskrantje.

    Minder dan veertien dagen had de lente nodig om onstuitbaar en jong een nieuwe wereld te scheppen.

    Timmermans zou schrijven: “de botten zwollen als jonge moeders, de verdeegd-gezeten wereld barstte open”.

    Nog even en we lezen het oude pinksterverhaal in de kerk.
    Wanneer dat woordje ‘kerk’ valt, krijgen we een zorgelijk blik, wellicht terecht. Maar hoe anders is het begonnen, in lichterlaaie, met vlam en vuur, mensen begeesterd. ‘Iets’ in mensen. Ja, ‘iets’.
    Een kracht, een intuïtie tegen alles wat versteend en koud is.
    ‘Iets’ in mensen, Gods hunker, beeld, Gods taal in mensen. Scheppingskracht.
    In het Pinksterverhaal roepen omstanders vol verbazing: “Hoe kan het dat wij hen allemaal in onze eigen moedertaal horen?”.
    Is ‘moedertaal’ niet: de taal van de liefde, de taal van het hart?
    Is het ook de taal van onze gemeenschap?
    Paulus beschrijft dat ‘iets’ in mensen: “De vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.” (Gal. 5, 22-23)
    Dat is heel wat maar met dit visioen is alles begonnen. Geen ingewikkelde discussie rond wie of wat Gods Geest is maar wel de vraag of we ons die moedertaal hebben eigen gemaakt.
    Pinksteren is niet het feest van de volle oogst, maar van de eerstelingen. Dingen laten groeien, koesteren, met elkaar delen. Stappen zetten met scha en schande. Gloed in de as ontdekken, aanblazen, zorgen dat het niet uitdooft.

    Vandaag hebben kinderen enthousiast in onze kerk gezongen.
    Bezoekers worden langs kunstwerken betrokken bij een dieper verhaal.
    Aandacht voor sociale nood wordt vanzelfsprekender maar ook de zorg voor de eigen geloofsgemeenschap.
    Met velen werken we aan een ‘begeesterende barok’. We studeren, facebooken, geven lezingen, beluisteren liturgie vanuit de begeestering van J.S. Bach, J.D. Zelenka en bezongen eerbied voor Gods uitdagende transcendentie.
    Zoveel tekenen van ‘eerstelingen’, nieuwe lente.


    "Kom, Schepper, Geest
    daal op ons neer met uw vlammende vurigheid,
    priem uw stralen doorheen
    het banale van elke dag.
    Breek opnieuw die hemel open
    boven onze hoofden
    en laat die stem weer klinken
    waardoor wij opgetild worden,
    groter dan ons eigen bange hart.”

    Namens de redactie, Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2018 november van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje november 2018

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

    Wij mochten de kleine Fleur dopen.

    Mooi hoe zij er stralend bij lag met vast gesloten knuistjes.
    ‘Mag jij, bloemrijk Fleurtje,
    iets van Gods gelaat weerspiegelen doorheen gans je leven?
    Dat wilden we onderdompelend en zalvend zeggen.
    Wonderlijk hoe je geboren wordt met dichtgeknepen vuistjes.
    Mens worden is die handjes leren openen om te ontvangen.
     
    Allerheiligen, Allerzielen.
    Er ligt toch wel een gans leven tussen de gesloten knuistjes van ‘n kraaiende baby en de wijd geopende handen van een mens
    die alles gegeven heeft.
    Zichzelf gegeven, klaar om nieuwe toekomst te ontvangen.
     
    Misschien dat we deze dagen wat woordeloos naar het kerkhof gaan,
    een bloempot laten spreken of een summier bloemetje bij de urnenmuur.
    Een haastig geslagen kruis, een gegeneerd gepreveld gebed
    of een gedachteloos staren naar de gebeitelde tekst op de steen:
    We zouden eens wat koper poets moeten meebrengen voor die letters” zeggen we dan.
    Wat moet je al zeggen met een kramp in je hart.
     
    Tussen geboortejaar en sterfjaar staat alleen een heel klein tussenstreepje, een koppelteken tussen moederschoot en graf.
    Een gedachtestreepje noemen ze dat.
    Hadden we misschien in steen moeten beitelen:
    “ridder in de kroonorde” – “ Stichteres van de firma Ten laken” 
    Je kan een mens toch niet vatten in zijn titels.
    Hij is toch veel meer dan zijn prestaties.
    “Known unto God” “Alleen door God gekend” staat er op duizenden zerkjes van ongekende Britse soldaten in de Westhoek
    “Known unto God”
     
    Het meest merkwaardige van gans de bijbel is het zoeken van God naar de mens, en niet omgekeerd.
    Een liefde die uitdaagt om tot volle ontplooiing te komen.
    Jezus schonk ons de zaligsprekingen.
    De Franse, Palestijnse Jood Chouraqui vertaalde zalig door:
    ‘En marche’ ‘Vooruit, je zit goed’ als je opkomt voor zachtmoedigheid en gerechtigheid. Als je leven verder reikt dan je eigen horizon,
    en je naar menselijke maatstaven “een beetje onnozel bent,
    “arm van Geest”, omdat je nabij wil zijn voor wie troost hard nodig heeft of omdat je je hart zuiver wil houden.
    Misschien lachen ze je uit, maar voor mij zit je goed.
     
    De finale nederlaag van de dood zal geen mens ontlopen,
    hoe de samenleving dit ook probeert te verdoezelen.
    Maar misschien zou er op de gedenksteen een tweede gedachtestreepje mogen staan, niet alleen tussen geboortejaar en sterfdatum, maar ook na deze laatste.
    Het streepje van Gods geheugen over tijden heen,
    “known unto God”, Zijn’ ja’ over de grenzen van tijd en ruimte.

    Een hartelijke groet namens ons redactieteam,

                  Pastoor Paul Scheelen en Erwin Vandecauter

  • Lees hier de uitgave 2018 oktober van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje oktober 2018

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

    Als een openbaring werd dit fries boven een biechtstoel in hard eikenhout uitgekapt. De arend als symbool van een mensheid, alle vrijheid toevertrouwd om uit te wieken. Speels ontvouwen engelkindjes die grootsheid: de arendsblik in de morgen, gericht naar opkomend licht, aangescherpt, dag na dag, door de ochtend zon.

    De beeldhouwer wist dat een mens zelf niet de bron van zijn vrijheid is maar wel tot vrijheid geroepen.

    Ik dacht aan dit beeld toen ik de column van Ignaas Devisch, die ik overigens erg waardeer, las naar aanleiding van grensoverschrijdend gedrag in de kunst.

    In kunst kunnen we ongeveer alles doen wat we willen. Die vrijheid is zowat de grootste verwezenlijking van de westerse cultuur tot nu toe. Kunst toont ons wat we in het gewone leven niet willen zien of toelaten: ranzigheden, uitwassen van de menselijke verlangensmachinerie, botsingen in sociale relaties, de uitersten van onze verbeeldingskracht. Alles heeft er een plaats. Kunst is in haar diepste kern transgressief, omdat God noch gebod aan de feestdis mogen aanschuiven.”

    In 1657 zal Peter I Verbruggen bij de bouw van het biechtstoelencomplex wel heel wat gesprekken en discussies  gehad hebben met de Dominicanen over menselijke vrijheid. Hij moet gedacht hebben dat vrijheid toch iets anders was dan de willekeur waarmee bijvoorbeeld een kind z’n gekregen speelgoed kapot stampt.
    Hakkend en kervend in eikenhout creëert Verbruggen in een fries, links van de arend, engelenkapoentjes die een briesende leeuw bij de manen grijpen en hem een paardenbit voorhangen. Nee, vrijheid is geen willekeur en stopt waar de vrijheid van de andere aangetast wordt. Actueler kan het niet uitgebeeld worden.

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld2

    In een tafereel rechts fluit een andere kapoen met twee vingers in de mond een ranzige bok uit. Er wordt een Medousa-masker voorgehouden om dat beest te confronteren met zijn eigen verschijnen. Ze spelen fluit om te plagen, trekken aan zijn hoorns. Prachtig hoe die barokmens met humor verbeeldt die wezenlijke vragen omtrent mis begrepen vrijheid en willekeur.

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld3

    Het is weer een boordevol krantje geworden,
    u van harte aangeboden namens de redactie,

    Pastoor Paul Scheelen en Erwin Vandecauter

  • Lees hier de uitgave 2018 september van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje september 2018

    sint-pauluskrante 2018 september

    Ze hebben niet stilgezeten in St.-Paulus tijdens het groot verlof. Augustus bulkte van activiteiten. Vrijwilligers in kerkraad, muziekkapel en bij de St.-Paulusvrienden  draaiden zelfs uren tot vaak diep in de nacht.
    Zo was de Nacht van de musea een boeiend experiment van goed bestudeerd onthaal, met Maronitische zang, orgelspel, liederen van onze bas-bariton en warm maar ook deskundig onthaal van een tiental St.-Paulusvrienden.
    Spontaan applaus klonk op, onze kaarsen standaards kregen de toevloed van olielichtjes niet verwerkt. Momenten van stilte, verwondering over de diepte van de schoonheid. Duiding bracht eeuwenoude kunst uitdagend dichtbij. Wat Van Dyck, Jordaens, Rubens bezielde raakt nog steeds ons zoeken naar levenszin. Soms verbazing: ‘kunnen wij ook hier iets beleven? ‘ ‘Wanneer hebben jullie hier vieringen?’ ‘Ik wist niet dat zo iets nog bestond’
    Wellicht is dat onze grootste opdracht in deze stad: een waarheidsgetrouwe liturgie vieren vanuit onze rijke geloofstraditie maar ook openheid creëren voor wat mensen overstijgt.

    Onder de humoristische titel “bekentenissen van een niet-echte katholiek” schreef Bruno Segers, onthaler in St.-Paulus, een uitdagende tekst in het september nummer van Streven.
    Vanuit filosofisch denken, maar ook vanuit zijn aandacht voor niet gelovige bezoekers, daagt hij uit om open te staan voor het mysterie van het bestaan. Zijn zoektocht heeft hem in elk geval een grote ruimte gegeven om over religie en spiritualiteit na te denken, met twijfel, onzekerheid … en stilte.
    Het verlangen naar het heilige of naar transcendentie is immers nog steeds aanwezig in onze seculiere samenleving. De betrokkenheid op anderen  of op wat ons overstijgt moet gekoesterd worden.

    Ik beluister in zijn schrijven een groot respect voor het niet dogmatische visioen dat Christus ons schenkt. Naast een krachtige liturgie en een levensnabij aanwezig zijn bij het concrete leven van mensen, hun vreugde en verdriet, moet het onthaal in onze kerk  vertellen van een grote openheid. Het zwierige gebaar waarmee Paulus op de Veemarkt bezoekers verwelkomt duidt precies op die ruimte tussen geloof en ongeloof. Ook dat willen we koesteren.

    Een hartelijke groet vanwege de redactieploeg,

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

  • Lees hier de uitgave 2019 april van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje april 2019

    GROEIEND NAAR PASEN,
    DE VERKLANKING VAN EEN NIEUWE LENTE

    Ooit is in dit heelal het vermoeden gerezen, onverwoestbaar als de mensheid zelf,
    dat al onze onmacht en verlangen
    naar zorgdragen en liefhebben ontspringt
    aan een oneindige veerkracht en daarin uitmondt,
    een levensstuwing die we onhandig God noemen.
    Zijn Naam is: ‘ik zal er zijn, ik zal er zijn’.
    Aanwezigheid, voltooiing, uiteindelijke gerechtigheid,
    totale verzoening,

    Mensen waarvan we hielden, wijze mensen,
    soms helden die het zo maar deden,
    brachten ons dit inzicht:
    als je leven wat chaotisch wordt,
    ga dan terug naar de eerste regels van het Bijbelboek: “in de beginne was er niets anders dan duister, chaos… God schreeuwde: er zij licht”.
    Vergeet nooit dat het met licht, en om het licht, begonnen is. Tegen alle duister in.

    Duister, een bijbels woord voor een manier van bestaan die de naam ‘leven’ niet waard is.
    Je kunt levend dood zijn. Je kunt op plekken in je lichaam, in je geheugen, in je hart, ‘dood’ zijn. Verstopt, zonder hoop, ziende blind.
    Je kunt dan met niemand iets:
    niet ontvangen, niet geven.
    Met die angst voor zelfverlies, angst voor toekomst, sloten leerlingen zijn graf af met een zware steen.
    Ze begraven Hem in de schemerzone van halfslachtigheid en compromis. Dood is dood, dachten ze, en zijn Rijk was inderdaad niet van deze wereld.

    Jezus zou nooit de ‘Verrezene’ zijn genoemd,
    als mensen niet in hem gezien hadden
    hoe hij de zinloosheid weerstond toen hij nog leefde.
    Dat iets in hem sterker was dan de dood- iets in hem. God in hem.
    Hoe hij scheidsmuren en gevangenismuren afbrak en liefde het meest reële woord werd om onderlinge verhoudingen aan te duiden.
    Liefde is opstanding, eeuwig leven.

    Daarom, straks in de Paaswake: een engel daalt neer, één en al licht.
    Wat nu geschiedt, geschiedt van Godswege.
    Wanneer Gods werkelijkheid de onze raakt,
    schudt alles op zijn grondvesten,
    zekerheden vallen weg, schokkend is het,
    de onderste steen komt boven.

    Met één vinger wentelt de engel de steen weg
    van het graf. Hij gaat erop zitten, een glimlach speelt hem om de mond. 'De Heer is niet dood'.
    Gaat gewoon zitten schitteren op die afsluitsteen.
    Prachtig wat een beeldende geloofstaal.
    Het moet duidelijk zijn, God is hier in het spel.

    Wat een beweging opeens. Alles was tot stilstand gekomen, eerst aan het kruis, toen in het graf,
    stilte, doodse stilte, door en door trieste desillusie. Vlug een steen er voor.
    Maar nu, ten derden dage, zet de engel alles en iedereen weer in beweging.
    'Ga! Durf dwars doorheen de buitenkant van je leven
    te kijken naar je binnenste kant,
    je levensbron. Ga! Leef zoals hij, goddelijk'.
    In zo’n graf is niets te vinden.

    “En zie, Jezus kwam hen tegemoet’.
    Het staat er zo mooi. Hij zegt: ‘vrees niet,
    want je angst maakt je tot minder mens’.

    Zo treedt Hij ons tegemoet. Verlaat je graven,
    je angst en je ontgoocheling.
    Dat is Pasen, een woord met de verklanking van een nieuwe lente, zo intens.

    Pastoor Paul namens de ganse redactieploeg

  • Lees hier de uitgave 2019 december van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje december 2019

     

    ALS ER OOIT EEN NACHT IS

    Als er ooit een nacht is
    waarin mensen Gods menslievendheid
    zien geboren worden
    in een mens, Jezus van Nazareth,
    dan is het deze nacht.
    Dat deze mens naar Gods hart
    steeds meer in ons geboren wordt.

    Als er ooit een nacht is
    waarin kinderen en jongeren
    in armoede mogen hopen
    op een betere toekomst,
    dan is het deze nacht.
    Dat wij het nooit opgeven met hen.

    Als ooit in een nacht
    onweerlegbaar aan het licht is gekomen
    dat er hoop is voor kleine mensen,
    dat God een toekomst heeft
    voor al wat kwetsbaar is,
    dan is het deze nacht.
    Dat we klein en kwetsbaar genoeg zijn
    om Gods woord te horen, zijn licht te ontvangen.

  • Lees hier de uitgave 2019 februari van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje februari 2019

     

    Paulus dus. Hij staat in het hoogkoor vooraan. Een turk. Groots met een verziende blik, onverstoorbaar, de reismantel om en speurend in de verte. Maar in feite was hij klein van gestalte, voelde zich vaak minderwaardig en precies daardoor erg fanatiek. Gegroeid uit drie culturen zal Saul de eerste zijn die Christelijke literatuur schrijft en met zijn geestdrift Europa sterk beïnvloeden ook al wil Europa dat niet opnemen in zijn grondvest.

    Maar hij staat in het hart van deze parochie en we herdachten hem in de liturgie met de schitterende vertolking van de Krönungsmesse.
    Zijn visie op het mysterie leven, liefde, gemeenschap maken, blijft ons week na week uitdagen in deze tijd.

    Een merkwaardige, vrijzinnige denker is van ons heengegaan.

    Een vurige, soms wat cassante Etienne Vermeersch maar een man met een diep respect voor de mens,
    Iemand die de problemen durfde te  benoemen.

    Niet altijd juist maar zelden fout, schreef Johan Braeckman.

    Ik mocht hem tweemaal ontmoeten, ten huize van Jaap Kruithof en al vlug ging het over hun beider wens om een boek te schrijven over de historische Christus, waarvoor beiden veel bewondering hadden.

    Ik heb het altijd erg jammer gevonden dat Vermeersch steeds vocht tegen een voorbijgestreefd Godsbeeld dat hij uit een conservatieve, letterlijke lezing van de schriften haalde.

    Maar ook dat hij weinig voeling had met de brieven van Paulus wiens ommekeer wij vorige zondag vierden. Hoe zou hij zichzelf herkend hebben in de brief die Paulus schreef aan de Galaten (5, 13) “jullie zijn geroepen om vrije mensen  te zijn. Misbruik die vrijheid niet om uw eigen behoefte te bevredigen, dien elkaar in liefde.” Of dat briefje aan de Thessalonicenzen (5, 21-22) “Onderzoek alles, behoud het goede, en vermijd elk kwaad, in welke vorm het zich ook voordoet.”

    Wij hebben vaak een aantal van zijn mooiste gedachten over het spirituele levenveronachtzaamd. Ideeën in zijn schoenen geschoven die hij nooit heeft verkondigd en geen acht geslagen op zijn hartstochtelijke vereenzelviging met de armen. Exegeten hebben reeds jaren ontdekt dat veel brieven, toegeschreven  aan Paulus, nooit door hem geschreven werden. Precies in die brieven komt het anti-Joodse en het vrouwonvriendelijke te voorschijn.

    Wie hem grondig leest ontdekt iets heel belangrijks op onze dagen, namelijk zijn vastbeslotenheid om een einde te maken aan de verdeeldheid ten gevolge van etnische en culturele vooringenomenheid. Hij had een intuïtief wantrouwen tegen de spirituele zelfgenoegzaamheid die van geloof een egotrip maakt.

    Je geloof en je vermeende deugdzaamheid stelt enkel iets voor als ze doortrokken is van de liefde. Geen luxe-artikel maar een houding die tot uiting komt, dag na dag, in een bezielde zorg voor anderen.

    God schreef ooit zijn geschiedenis met deze krassende pen. Paulus heeft nooit op een paard gezeten, maar de metafoor is schitterend.
    Hij heeft zich nooit bekeerd maar wel zijn geloven verdiept zoals ook wij uitgedaagd worden om doorheen al onze levens-ervaringen dieper te pijlen.
    Paulus kan ons leren het aangezicht van God te ontdekken in het gelaat van de ander opdat geen mens zou roemen op zichzelf.

    Een hartelijke winterse groet vanwege het redactieteam.

    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen

    LICHTMISVIERING EN PANNENKOEKEN

     welkom op zondag 3 februari 2019 om 10.30 uur in de St.-Pauluskerk.

     


  • Lees hier de uitgave 2019 januari van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje januari 2019

    sint-pauluskrantje 2018 oktober beeld1

    Driekoningen is de limiet.
    Daarna gaan de lichtjes, de slingers en ballen, ster en stal en het hele zootje weer netjes de dozen in, zorgvuldig opgeborgen, ja ‘in de watten gelegd’ tot volgende kerst. ‘Als ‘t God belieft’, leerden we daar thuis spontaan aan toe voegen.
    Als kind maakte het je altijd wat triest dat moment: je had zo intens genoten van die kersttijd, van de warmte, het samenzijn, de liederen en verhalen. Je probeerde het wat te rekken, het opbergen een dagje uit te stellen.
    Jaren later ben je misschien blij,
    dat het hele gedoe weer achter de rug is.
    Voor wie een moeilijk jaar doormaakte, getekend door verlies, ziekte, verdriet wogen eenzaamheid en leegte misschien dubbel zwaar op die zgn ‘feestdagen’.
    En je weet je geen blijf met al die goedbedoelde,
    maar vaak zo onhandige ‘gelukwensen’ voor het nieuwe jaar.
    En toch.. .nu alle versiering is opgeborgen,
    komt er ruimte voor de essentie van het verhaal.

    Bekijk eens dat schitterend beeldhouwwerkwerk hierboven van Peter I Verbruggen (1657) uitgebeiteld in een plank hard eikenhout (40 x 50).
    Zie die diagonale spankracht, vertrekkend vanuit de voeten die nieuwe wegen gaan, durven knielen en hunkeren, maar nooit alleen. Over culturen heen.

    sint-pauluskrantje 2019 januari beeld2

     Zie die opgebouwde spanning,

    die hunker om eigen rijkdom te delen
    maar ook die open handen gericht
    naar die broze aanwezigheid van God.
    En kijk die tegenbeweging op diezelfde diagonale lijn.

     

    sint-pauluskrantje 2019 januari beeld3

    Met een zwaai gooit een jonge Jozef de mantel van de rechtvaardige over zijn krachtige schouders, de staf vertrekkens gereed.
    In de hoek fluisteren engelen over stampende laarzen. De os voelt onheil alhoewel hij, samen met de ezel, de Heer heeft herkend. (Jesaia 1,3)
    Met een snelle beweging openbaart Maria haar Kind, doordrongen van Gods nabijheid.
    Nog even en de vlucht begint.

    Wat blijft is dat kortstondige moment om lichtpunten te ontdekken,
    in beweging te komen, nieuwe wegen te gaan en soms te knielen.
    Zonder te weten heb je een geschenk achtergelaten.
    Een hartelijke groet vanwege de ganse redactieploeg:
    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen
  • Lees hier de uitgave 2019 juli van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje juli-augustus 2019

    Vakantie, eindelijk.

    "Je hebt er maandenlang naar uitgekeken" zong Gerard Cox al in 1973, maar eindelijk is het dan zo ver: zomer en vakantie.

    Een fantastische tijd. Voor velen het signaal om het wat rustiger aan te doen. Prachtig weer, geen vergaderingen, ’s avonds een BBQ in de tuin,...... een bezinningstijd.

    Negatieve gevoelens worden door de zonnestralen weggevaagd, een kans om er een paar weken tussenuit te glippen, de mooiste tijd van het jaar, een tijd die zich aankondigt na Pasen, als de dagen langer worden.

    De geestdrift voor allerlei dagelijkse activiteiten begint langzaam af te nemen. En mag het niet? Als je maanden lang heel druk bezig bent geweest? Dan is het toch heerlijk om naar een lagere versnelling over te schakelen? Even afstand te nemen van je dagelijkse bezigheden? Ieder op zijn manier.

    Een fantastische vakantie gewenst vanwege uw redactie,
    Erwin Vandecauter

  • Lees hier de uitgave 2019 juni van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje juni 2019

    Pastoor Paul Scheelen viert op 23 juni, de dag na zijn 80ste verjaardag, zijn vertrek en gaat met pensioen. Dat is een open deur intrappen, ik weet het, want al maanden wordt dit bericht via verschillende kanalen verspreid. Het zal een feest worden met de nodige toeters en bellen.

    Maar het is nu eenmaal een feit dat deze stuwende kracht afscheid neemt. Hij draaide meer dan 20 jaar mee in het wel en wee van onze parochie, als een sleutelfiguur, juist zoals Petrus, al heeft hij meer bewondering voor Paulus, de apostel van de actie.

    Pastoor Scheelen was ook de drijvende kracht achter het Sint-Pauluskrantje en dat niet alleen door zijn inspirerende artikels. Hij was zich bewust van het belang van een orgaan zoals ons krantje waarmee we een kleine 1600 e-mailadressen bereiken. Over netwerking gesproken.

    Bedankt Paul voor die jaren van inzet en vriendschap, al heb ik een donkerbruin vermoeden dat dit heengaan niet definitief is.

    Erwin Vandecauter 

  • Lees hier de uitgave 2019 maart van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje maart 2019

    LENTE- VASTEN...

    Periode om na te denken: een toekomst van hoop voor onze wereld?

    De laatste weken hebben jonge mensen ons een signaal gegeven om het ernstig te nemen met de gevolgen van de opwarming van de aarde en de gevolgen voor het klimaat. Op korte tijd zijn ze er in geslaagd om dit over grenzen heen te vertalen naar jong en oud. Er kan kritiek zijn over het spijbelen, over de snelheid waarmee ze oplossingen willen zien enz.  Feit is dat  ze er in slagen om in heel veel geledingen van de samenleving gesprekken op gang te trekken, wetenschappers op te sporen, politici aan hun vel te zitten om daadkracht te tonen voor de toekomst voor de volgende generaties.
    In onze turbulente wereld van vandaag is het zeker nodig dat er weer een woord van HOOP kan gesproken worden, een houding die in de kiemkracht en de kracht van liefde geworteld is. Onze overtuiging is dat deze Christelijke inspiratie weer relevant kan worden in deze samenleving. J.Moltmann schrijft in zijn recent boek: “Christelijke hoop is iets anders dan geloven in het economisch groeimodel”. Het Rijk Gods staat voor een rechtvaardige wereld, voor vrede en heelheid van de schepping. We worden uitgenodigd om aan dat visioen mee te werken. Er is veel verbeeldingskracht en overleg nodig om stappen te zetten. Dat vraagt tijd en meditatie persoonlijk en in groep.
    De periode van de Vasten kan daarin een sterke tijd zijn. De bijbellezingen in die periode, de inspiratie van Broederlijk delen, de getuigenis van mensen uit het Zuiden, de jonge ‘signaalgevers’ van het klimaat….; ze geven ons voeding om geloofwaardige gemeenschappen op te bouwen. (Tekst: A. Luyten)

    Wanneer je vast,
    trek dan geen somber gezicht,
    maar zalf je hoofd.
    Wanneer je vast zwaai dan de luiken
    van je strakke denkbeelden wijd open
    en laat een frisse wind
    naar binnen stromen.
     
    Wanneer je vast
    speur naar de wortels die je grond verharden.
    En hak ze uit tot je eenieder
    grootmoedig tegemoet kunt komen.
    Wanneer je vast
    bedenk  hoe onvoorspelbaar
    leven blijft verschijnen.
    En koester deze aarde
    tot in het kleinste dat ze voortbrengt.
     
    Wanneer je vast
    besef hoezeer je
    hoeder van je broeder bent.
    Duld niet dat iemand iets ontbeert.
    En word een mens van hoop
    Die onvermoeibaar, onvoorwaardelijk
    een weg aanlegt naar opstanding.  
    (K. Gelaude)
    De redactieploeg wenst u een zinvolle vastentijd toe.
    Erwin Vandecauter en Paul Scheelen
  • Lees hier de uitgave 2019 mei van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje mei 2019

    Meimaand - Mariamaand
    Maria, de vrouw die "JA" zei, "ja" tegen haar opdracht, "ja" op Gods vraag om mensworden.

    Maria kijkt niet naar haar zoon maar staart de wereld in met een treurige blik, alsof ze weet welk lot hem later te wachten staat.

    Erwin Vandecauter

  • Lees hier de uitgave 2019 november van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje november 2019

    De Sint-Paulusparochie speelt een unieke rol in het kleurrijke kerkelijke landschap in de stad Antwerpen. De betoverende architectuur, de onovertroffen Rozenkransreeks door de grootste Vlaamse meesters, de verbluffende verrijzenistuin, de schitterende muziekcultuur: dit vind je nergens in de wereld.

    Dit is een Godshuis om te ontdekken, om van te genieten en om steeds meer thuis te komen.

    Laat je alvast meenemen door dit Sint-Pauluskrantje en graag tot gauw in de Kerk!

    Pastoor Bart Paepen

  • Lees hier de uitgave 2019 oktober van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje oktober 2019

     Oktober - Mariamaand - Rozenkransmaand

    In Oktober
    als de zomer
    traag is doodgegaan
    bloeit een ander krans van rozen
    in het bidden van veel handen.
    Gij hebt
    Maria
    altijd met een glimlach
    ’t oor geneigd
    naar dit herhaalde
    noemen van uw naam.

    Bij de mysteries
    die door al die rozen gaan
    zijt Gij betrokken.

    En zij reiken U
    door dat gebed
    een regenboog gedenken aan.

    In de rij van deze krans
    bidt Gij een deel
    uit alle ‘Onze Vaders’ mee.

    Gij wordt met heel uw wezen
    diep en schouwend
    een doorklaarde zee
    wanneer het ‘Glorie zij…’
    door dat brevier
    van vele leken gaat.

    In oktober
    als de zomer
    traag is doodgegaan
    bloeit de rozenkrans
    waarin het Evangelie staat.

    door Willy Verschaetse C.Ss.R.

    Voor de redactie
    Erwin Vandecauter

  • Lees hier de uitgave 2019 september van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje september 2019

    Meer dan 200 jaar geleden zei John Keats het al in zijn episch gedicht “Endymion”: “A thing of beauty, is a joy forever”. 

    Ja, de mens onderscheidt zich van alle andere levende wezens op aarde door de zin voor en het beleven van schoonheid. Sinds we er weet van hebben getuigt de homo sapiëns van kunstzin.

    Het is die schoonheidszin waarin we heel regelmatig worden ondergedompeld en ten volle van kunnen genieten in een kerk die we mogen bestempelen als de mooiste van ……….

    Deze barokke omgeving, met topwerken van Antwerpse meesters, is het podium van een enorm scala aan muziek. Niet alleen concerten maar ook eucharistievieringen, opgeluisterd door orkest, koor, solisten en orgel, zorgen voor een muzikale in- en aanvulling van de liturgie. Want muziek is een vorm waarin het goddelijke zich thuis voelt, een intens gebeuren.

    Indien je een lijst van kunstvormen zou opmaken en de beleving hiervan als maatstaf neemt, dan is muziek nummer uno op de ranglijst (Immanuel Kant).

    Als je meer over de menselijke waarde van muziek wenst te lezen kan ik het boek “Thuis in muziek” van de Pools-Belgische filosofe Alicja Gescinska aanraden.

    Voor de redactie
    Erwin Vandecauter

  • Lees hier de uitgave 2020 februari van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje februari 2020

    Gedenk, o mens, slechts korte tijd ist 't dat gij op de wereld zijt.

    Eens is het allemaal gedaan,zult gij tot stof en as vergaan om te leven.... in de eeuwigheid.
    Al wat gij moeizaam hebt vergaard,aan geld en goed bijeengegaard,
    blijft hier,terwijl gij henengaat.

    Bezit ge niets of heb ge 't warm,we sterven allen even arm.
    Gedenk straks is het wellicht te laat!

    Gedenk, o mens 't geen niet verslijt : de vreugde die ge anderen hebt bereid.

    Waar gij u medemens bemint,daar is 't dat het paradijs begint,
    uw paradijs... voor de de eeuwigheid.

  • Lees hier de uitgave 2020 januari van het sint-pauluskrantje.

    Sint-Pauluskrantje januari 2020

     

    Optiek
    Omdat ik het me in mijn job minder dan ooit kan permitteren om kortzichtig te zijn, had ik een nieuwe bril nodig uit een zaak die er om drie brillen te halen maar één doet betalen. Van alle wissel- en hulpstukken die een mens aan zijn levensjaren moet toevoegen, vind ik een bril het object dat mij het meest verwonderd doet staan over Gods schepping. Want 315.000 jaar geleden wist geen kip dat een mens ooit een bril zou dragen en toch staan zijn oren daarvoor op de goeie plek. De jongeman die het refractiesysteem op mijn ogen duwde, bleek boven mijn verwachting uitermate competent in zijn stiel. Daardoor geraakte ons gesprek al gauw van zicht op inzicht en dus ook op mijn religieuze geaardheid, waaraan hij bovendien deelachtig was. Ik vertel daar doorgaans schroom- vol over, hij niet. Via vrienden was hij vier jaar terug op het spoor gekomen van een broederorde in Frankrijk die werkt met drugverslaafden. Het zou een totale ommekeer worden. Voor dag en dauw opstaan, buiten in de natuur al stappend een rozenkrans bidden, één keer per jaar naar huis komen en de rest. Hij had het drie jaar volgehouden en was met ver- ruimde blik en sans rancune huiswaarts gekeerd. Bovendien heeft hij een zus zuster in een Brugs klooster. Hij leek me nu dertig en zijn ongecompliceerde geloofsgetuigenis aan de toonbank deed me goed. ’s Avonds kreeg ik een vrouw over de vloer die mijn leeftijd heeft en vertelde hoe ze met vier soortgenoten uit Vlaanderen op 15 oogst naar Pukkelpop in

    Hasselt was getrokken om daar namens het Marialegioen aan de ingang wonderbaarlijke medailles uit te delen. Ze hadden de Tsunami van binnenhollende jeugd ongehavend overleefd en tegen elk van de jongeren die ze konden vatten gezegd dat Maria bescherming belooft aan ieder die ze draagt. Hang er dan maar vlug één om, hadden een aantal van hen gezegd. Tegen de avond hadden de dames 450 medailles uitgedeeld. Ik zie het mezelf echt nooit doen, maar het bezoek aan de optieker kwam juist op tijd. Ik moet dringend mijn blik ‘op uitkomen voor wat je gelooft’ verruimen.

    Ronald Sledsens